Lu Yu | Morze Herbaty

Lu Yu

Lu Yu 陸羽, autor „Księgi herbaty”, pierwszego na świecie poświęconego jej dzieła, jest przez Chińczyków nazywany „bogiem” lub „świętym” herbaty (cha shen 茶神 lub cha sheng 茶聖). Pisząc o ludziach herbaty wypada więc zacząć od niego…

Lu Yu (733 – 804) urodził się w miejscowości Jingling w prowincji Hubei. Osierocony jako małe dziecko, został przygarnięty przez mnicha Zhiji i wychowywał się w klasztorze. Tam otrzymał edukację, poznawał księgi buddyjskie, ale nie zdecydował się zostać mnichem. Zhiji, znawca herbaty, nauczył go także sztuki jej przyrządzania. Biografia Lu Yu zawarta w Kronice Dynastii Tang podkreśla, że od dzieciństwa nie pociągała go filozofia buddyjska, bliska natomiast mu była myśl Konfucjusza i Mencjusza. Dawał temu wyraz kwestionując nauki wpajane mu przez opiekuna, za co został ukarany przydziałem do najcięższych prac: sprzątania latryn i wypasania klasztornych bawołów. W rezultacie w wieku 13 lat uciekł z klasztoru i przyłączył się do wędrownej trupy teatralnej. Był inteligentny i obdarzony poczuciem humoru, a przy tym ujawnił talent aktorski, szybko więc zaczął odnosić sukcesy jako wykonawca ról komediowych i autor scenariuszy. Dzięki temu miał okazję poznać wiele wpływowych osób, zwłaszcza że podczas rebelii An Lushana wiele z nich schroniło się przed działaniami wojennymi na południu Chin, w rodzinnych stronach Lu Yu. Szczególnie ważna okazała się dla niego znajomość z pewnym uczonym, który umożliwił mu dalszą edukację i zachęcił do studiów nad herbatą. Kiedy zyskał już sławę jako znawca herbaty, na zamówienie pewnego kupca przeprowadził kilkuletnie badania, podróżując po ośrodkach wytwarzania herbaty. Następnie sporządził raport o najlepszych chińskich herbatach, dzięki któremu kupiec się wzbogacił, a Lu Yu otrzymał hojne wynagrodzenie, które pozwoliło mu osiąść w prowincji Zhejiang, w miejscu słynnym z piękna krajobrazu i herbaty. Oddał się tam dalszym studiom i twórczości literackiej. Właśnie wtedy powstała „Księga herbaty” i wiele innych utworów, między innymi poezji, z których większość nie przetrwała do naszych czasów. Jednakże największą sławę przyniosła Lu Yu właśnie „Księga herbaty”, która do dzisiaj pozostaje najsłynniejszym i najczęściej cytowanym dziełem o herbacie.

Grób Lu Yu w Miaoxi, fot. Jarek Szymański

Grób Lu Yu w Miaoxi, fot. Jarek Szymański

Lu Yu wkrótce po śmierci zaczęto nazywać „świętym herbaty”, a później nawet „bogiem herbaty”. To drugie określenie jest dzisiaj traktowane raczej jako metafora, znak uznania dla jego zasług dla kultury herbaty. Dobrze jednak pamiętać, że do niedawna, a w niektórych rejonach Chin także i obecnie, było ono traktowane całkiem dosłownie. W chińskim panteonie istniała hierarchia odpowiadająca ziemskiej hierarchii urzędniczej z cesarzem na czele, w której można było awansować lub zostać zdegradowanym, a każde bóstwo miało swój zakres kompetencji. Bogami zostawali wybitni zmarli czy bohaterowie, czasem „mianowani” na to „stanowisko” przez żyjącego cesarza, a częściej uznani za bóstwa przez darzący ich szacunkiem lud. W ten sposób Lu Yu został bogiem herbaty, któremu oddawno cześć stawiając przed jego figurką trociczki i, oczywiście, czarkę jego ulubionego napoju.

1 komentarz »

  1. ewa galinska |

    Podobno napisal o starym czlowieku co zyje jak lubi czy jak ma ochote

Skomentuj:

(nie będzie publikowany)

  • Archiwum