Jesienne spotkania herbaciane
W listopadzie Morze Herbaty, jak na latającą herbaciarnię przystało, odwiedziło dwa przyjazne miejsca.19 i 20 listopada parzyłyśmy i opowiadałyśmy o chińskiej herbacie w gościnnej Kabaterii. W piątek odbył się pokaz parzenia, jak zwykle połączony z opowieścią o historii, rodzajach i tradycji parzenia gongfu cha, no i oczywiście z poczęstunkiem. Dzień był chłodny i deszczowy, typowo listopadowy, ale w ciepłym i przytulnym wnętrzu herbaciarni, wokół czajniczków, w których królował tajwański Dongding Wulong 凍頂烏龍茶, zebrało się – oprócz Gospodarzy i nas – ponad dwudziestu Gości. W sobotę za to kosztowaliśmy herbatę w mniejszych, kilkuosobowych grupach. Tym razem, oprócz Dongding Wulonga w czajniczkach i czarkach gościł też Baozhong Wulong z Wenshan 文山包種烏龍茶 i zielona Wuyuan Ming Mei 婺源茗眉, czyli „Herbaciane Brwi” z Wuyuan.
Obyczaje i etykieta związana z herbatą to duży temat, na pewno będziemy nieraz o tym pisać. Wracam ostatnio często do mojego podręcznika herbacianego ze szkoły w Tajpej, „Współczesna sztuka herbaty” (Xiandai Chayi „現代茶藝”), autorstwa mojego nauczyciela, pana Cai Rongzhang 蔡榮章. Jest tam rozdział o stroju i praktycznych zasadach dotyczących zachowania podczas spotkania herbacianego. Nie mówię tu o zasadach ściśle grzecznościowych, związanych z kulturą chińską, takich jak np. podawanie czarki gościom obiema rękami, ale o sprawach czysto praktycznych, które możemy zastosować nie tylko podczas parzenia chińskiej herbaty. Są to rzeczy tak proste i logiczne, że wydawałoby się – nic bardziej oczywistego. Ale i o tych oczywistych sprawach często zapominamy, więc warto sobie przypomnieć od czasu do czasu. 
Podczas ostatniego pobytu w Szanghaju okazało się, że całkiem niechcący zarezerowałam hotel w miejscu z punktu widzenia herbaciarza idealnym. Naprzeciwko mieścił się bowiem cały kompleks herbaciarni i sklepów z herbatą, który oczywiście miałam ochotę zwiedzić od chwili, kiedy go namierzyłam. Jak to jednak na wyjazdach służbowych bywa, brakowało na to czasu. Pomógł przypadek: pani wicedyrektor galerii, z którą współpracowałam przy przygotowaniu wystawy, od dawna zapowiadała, że zabierze mnie do szczególnego miejsca herbacianego. I wreszcie, po wernisażu i wszystkich oficjalnościach, zaprosiła mnie i kilka innych osób do sklepiku z herbatą, który mieścił się właśnie w kompleksie herbacianym naprzeciwko mojego hotelu. Wspaniale się złożyło, bo sama pewnie błądziłabym długo wśród różnej jakości sklepików i herbaciarni, zanim trafiłabym do tego miejsca, a rzeczywiście jest wyjątkowe. Sklep nazywa się „Yi Shan Yi Wei” 一山一味, co można przetłumaczyć jako „Jedna góra – jeden smak” i specjalizuje się w herbatach z Yunnanu, głównie Pu’erach, chociaż jego przemiła właścicielka, Chang Jing, częstuje też innymi gatunkami herbaty.