Wpisy z okresu: listopad, 2009

Zapraszamy na Świąteczny Kiermasz Herbaciany. Na kosztowanie herbaty i świętowanie naszego wspólnego spotkania, na przedsmak zbliżających się świąt Bożego Narodzenia.

5-6 grudnia w studio plastycznym „Ścieżka” przy ul. Nowogrodzkiej 25 lok. 33 będziemy przedstawiać herbatę chińską, zachęcać do jej picia i doświadczania. W sobotę od godz. 17.00 do 21.00 i przez całą niedzielę od godz. 11.00 do 17.00 będziecie mogli zobaczyć pokaz parzenia i skosztować herbatę parzoną na sposób gongfu cha („herbaty pracochłonnej. Będziecie też mogli zakupić najlepsze chińskie herbaty, naczynka i akcesoria do ich parzenia, żeby cieszyć się nimi i obdarowywać w nadchodzącym Świątecznym Czasie.

Wśród licznych prezentów do nabycia będą również karnety i zaproszenia na przyszłoroczne spotkania herbaciane i warsztaty oraz prace plastyczne twórców związanych ze „Ścieżką”, a wśród nich: obrazy, szkice, kaligrafie i kartki świąteczne. Sam Lech Żurkowski, Gospodarz „Ścieżki”,  będzie kaligrafował życzenia na życzenie (sobota 17.00-19.00 i niedziela 13.00-17.00). Konrad Świtała z Grażyną, będą przez cały czas trwania Kiermaszu malowali na miejscu portrety.

Zapraszamy do wspólnej radości ze stawianych kresek, smakowanych herbat, składanych życzeń i nabywanych prezentów!

Po pierwsze: dlaczego „hodowla”? Sztuka pielęgnacji czajników nazywa się po chińsku yang hu 養壺. Hu oznacza czajnik, a yang – pielęgnować, hodować, żywić, wychowywać, przy czym mi jako pierwsze przychodzi na myśl słowo „hodować”. Jestem w jakiś sposób przywiązana do określenia „hodowla czajniczków”, tym bardziej, że czajnik występuje w nim jako istota żywa. A biorąc pod uwagę, jak duży wpływ ma czajnik na smak herbaty, jak bardzo czajniczki różnią się między sobą i jak można próbować „oswoić” je odpowiednią pielęgnacją, żeby parzyły dobrą herbatę, takie traktowanie ich wydaje mi się jak najbardziej słuszne.

Czytaj dalej »

Zapraszamy na warsztaty herbaciane, cykl sześciu spotkań w gronie sześciu osób – pięciu uczestników i prowadząca. Poznamy kilkanaście gatunków najlepszych i najsłynniejszych herbat chińskich i tajwańskich, reprezentujących tak zwane „sześć wielkich rodzajów herbaty”, nauczymy się je rozróżniać i przyrządzać. Każde spotkanie, trwające ok. 3 godzin składa się z części teoretycznej, podczas której będziemy omawiać wybrane aspekty kultury herbaty, i praktycznej – parzenie wybranych herbat metodą gongfucha, tzw. „herbaty pracochłonnej”, pochodzącej z południowo-wschodnich Chin. Podczas pierwszego spotkania herbatę parzy Gospodarz, natomiast na kolejnych do parzenia stopniowo włączają się Goście, kolejno przejmując rolę Gospodarzy. Warsztaty dotyczą wyłącznie herbat chińskich, dlatego naczynia, sposób parzenia, a także terminologia różnią się od stosowanych w Europie.

W ramach warsztatów zapewniamy herbatę, naczynia oraz materiały dydaktyczne. Na nasze potrzeby zostanie specjalnie sprowadzona najwyższej jakości herbata z Chin i Tajwanu. Po każdym spotkaniu uczestnicy otrzymają herbatę do samodzielnego parzenia w domu.

Czytaj dalej »

Pochodzenie nazwy herbata w językach europejskich

Współcześni Chińczycy najczęściej określają herbatę znakiem 茶, po mandaryńsku wymawianym chá, a w dialekcie Min, którym mówią mieszkańcy prowincji Fujian – tê. Od niego pochodzą nazwy herbaty w językach europejskich. Tam, gdzie trafiała ona drogą morską z południowych Chin, jej określenia wywodzą się od południowej wymowy tê , np. tea po angielsku, thé po francusku, té po hiszpańsku, Tee po niemiecku, thee po holendersku. Natomiast w krajach, do których docierała drogą lądową z Chin północnych, upowszechniły się określenia pochodzące od północnego słowa chá, np. чай po rosyjsku, čaj po czesku. Myślę, że mogą się one wywodzić od całego wyrażenia chá yè 茶葉, czyli „liście herbaciane”. Polskie określenie „herbata” wypada na ich tle bardzo oryginalnie, a pochodzi z połączenia łacińskich słów herba (trawa, zioło, roślina) i thea.

Herbata czyli 茶

Znak 茶 (wymawiany chá lub tê, lub inaczej – w zależności od dialektu) upowszechnił się w czasach dynastii Tang dzięki napisanej przez Lu Yu „Księdze herbaty” (茶經 Cha jing). Wcześniej w użyciu były inne znaki, z których najczęściej stosowany był 荼 tú, różniący się od 茶 tylko jedną kreską. Kłopot jednak w tym, że mógł oznaczać kilka różnych gatunków roślin. Nie zawsze można z całą pewnością ustalić, czy w danym tekście oznacza on właśnie roślinę Camellia sinensis.

Co oznacza 茶?

Co znaczy słowo chá? Przeczytałam ostatnio, że oznacza „młody listek”, co nie jest prawdą. Mówiąc chá Chińczycy mogą mieć na myśli 1) herbatę (napój) 2) suche liście herbaciane 3) krzew herbaciany, a czasami także „herbatkę” – napar ziołowy lub owocowy z roślin innych niż Camellia sinensis. W czasach dynastii Tang chá było także poetyckim określeniem młodej dziewczyny.